176 



lijkc pad op, waar hem elk oogenblik dood en ver- 

 derf bedreigden. Het was middag geworden en 

 zijn oog had nog niets ontdekt , waarop hij een 

 schot konde lossen. Langzamerhand hadden zich 

 donkere onweerswolken over den ganschen omtrek 

 verspreid, herhaald lichten en het verwijderde rollen 

 des donders verkondigden het naderen van eene zware 

 bui. Mathias nogtans, aan zulke dingen reeds 

 gewoon, bekommerde zich hierom niet, en vervolgde 

 met de aan alle jagers, maar vooral aan den gemzen 

 jager, eigene jagtdrift zijnen vermoeijenden weg. 

 Nu bereikte hij juist het einde eener lange rotssteilte 

 om wier hoek zich een smalle weg, maar aan de 

 andere zijde , regts , een gapende afgrond vertoonde , 

 aan welks voet , diep beneden in het dal , een sterke 

 stroom bruischte. Hier aangekomen zag Mathias, om 

 den hoek van den vooruitspringenden rotsmuur, 

 eene gems staan , ongeveer vijftig schreden van hem 

 verwijderd. Hij naderde daarom voorzigtig den gevaar- 

 lijken hoek, om aldaar vasten grond te kunnen 

 bekomen tot het doen van een zeker schot. Het pad 

 aan het uiterste punt om dien hoek was naauwelijks 

 twee voet breed , daarbij naar den afgrond afhellende 

 en bestond uit los kiezelzand. Een blik in de diepte 

 aan zijne regter zijde deed hem duizelen, maar de 

 gedachte zoo digt bij het wild te zijn en het zeker 

 te zullen dooden , deed hem alle gevaren vergeten. 

 Langzaam en voorzigtig stapte hij voorwaarts. Geluk- 

 kig was hij reeds de gevaarvolle plaats voorbij, maar 



