177 



nu werd zijn verdergaan op eenmaal belet, want 

 naauwelijks eene schrede voor hem vertoonde zich aan 

 zijne blikken een nog veel steiler en vreesselijker af- 

 grond , die het hem onmogelijk zoude gemaakt hebben 

 zich van de gems meester te maken , zelfs indien hij zoo 

 gelukkig ware geweest die te schieten. Bovendien 

 had het dier naauwelijks het naderen van een' mensch 

 geroken , of het verkondigde , door zijn gewoon sterk 

 fluiten, zijner medgezellen het nakende gevaar en 

 verdween uit het gezigt des jagers. Zich omwenden 

 en langs denzelfden weg terug keeren was letterlijk 

 onmogelijk. Diensvolgens bleef den jager geene 

 andere keuze over dan met de grootste voorzigtigheid 

 achteruit loopende, den terugtogt aan te nemen. In- 

 tusschen verhief zich een geweldige stormwind, als 

 voorbode van het voorspelde zware onweder. De dui- 

 sternis nam toe, rondom hem volgden dondersiagen 

 elkander onafgebroken op , en viel de regen in stroo • 

 men neder. Reeds had de angstige Mathias , rug- 

 waarts gaande, den hoek bereikt en zocht de nog 

 overige weinige maar gevaarlijke schreden op dezelfde 

 wijze te doen, toen zich de storm op het hevigste 

 verhief. Mathias konde zich niet langer vasthouden , 

 hij wilde op den grond gaan liggen, maar die week 

 onder zijne voeten; het werd hem alles groen en geel 

 voor de oogen en met den uitroep: »Jezus, Maria! stortte 

 hij in den afgrond. Dit gebeurde omstreeks twaalf 

 uren des middags. Reeds was de zon aanhetdalen, 

 toen Mathias, door eene krampachtige , brandende 



