181 



laatste hert als zoenoffer der vergaderingen van pro- 

 fessoren en volksvertegenwoordigers vallen. Of de 

 boer dan zoo veel gelukkiger zijn zal , of het hem dan 

 zoo veel beter zal gaan , is nog verre van zeker , want 

 de bureaucraten , de advocaten enz. eten ook haver, 



tarwe en rogge maar in den vorm van zil- 



ver. Deze vervolgers van het wild zijn veel minder 

 goedkoop te houden dan eenige koppels honden en 

 jagers te zamen! De eiken en dennen zijn dan niets 

 meer dan timmer- of brandhout, en wie er zich ook, 

 in een dolce far niente aan moge warmen, stellig is 

 het, dat dit de landman wel het allerminste zal zijn. 

 Vaart dan wel, gij bosschen met uwe donkere scha^ 

 duwen en het geheimzinnig ruischen uwer statige top- 

 pen; vaartwel herten, zwijnen, reeen: — spoedig 

 blijft er bij ons in den rij van het wild niets over dan 

 enkele hazen en tamme konijnen , en de ridderlijke 

 paauw, vroeger huisdier, wordt vervangen door den 

 schorren kalkoen, die in woede ontsteekt als men 

 hem uitfluit in plaats van hem te bewonderen, maar 

 dcsniettemin den staart uitspieidt als een paauw! 

 Het algemeen vindt het zoo beter , maar ik houd meer 

 van den vroegeren tijd. Maar, gode zij dank, op 

 het hooge gebergte, in het urbosch, daar is de magt 

 der bijl en der schrijfstift dier onwentelaren nog niet 

 doorgedrongen ! Althans nog niet zoo lang wij leven 

 trotsche eiken, prachtige dennen, edele herten! 

 Maar ai werd gij ook door hen geveld en gebraden, 

 al werd ik ook door hen begraven, wij zouden er 



