189 



regelmatigst afgezocht. AIs het wild niet wilde rui- 

 nien of wanneer het vcrkeerd uitbrak, dan kon men 

 wel zeker zijn dat Simon niet in de buurt was en 

 hoogst zelden bedroog men zich; in een woord , zijne 

 vermaardheid had zich zoo zeer uitgebreid , dat zij zelfs 

 den koning ter oore was gekomen. 



De herinnering aan dien man, dien men zoowel in 

 Hongarije als in Schotland als een' waren Robert den 

 Duivel zoude beschouwd hebben, verbindt zich zoo 

 geleidelijk aan den terugblik in het verleden, die mij 

 thans bezig houdt , dat ik niet wil nalaten u in nadere 

 kennis met hem te brengen. 



Ik had z66 veel over Simon hooren spreken, op wiens 

 rekcning, zoo als veeltijds geschiedt, de ongerijmdste 

 n meest tegenstrijdige verhalen werden gesteld, dat 

 ik op een' goeden dag lust gevoelde hem een bezoek 

 te brengen. Ik moet bekennen dat het uiterlijke zijner 

 woning niet van dien aard was, om den ongunstigen in- 

 druk der geruchten die omtrent zijn' persoon lie- 

 pen, bij mij weg te nemen. 



Nadat ik eene soort van drempel , uit eikenhout ver- 

 vaardigd, was overgestapt, bevond ik mij in een klein 

 vertrek, waarvan de vloer zeer ongelijk en met sal- 

 peter bedekt was; bijna alle vensterruiten waren 

 gebroken en met oude linnen lappen toegestopt. In 

 de muren waren scheuren en barsten , waar hier en 

 daar eene zonnestraal doorgang vond. Regts van de 

 deur was de schoorsteen , waar eenige stukken nat 

 hout lagen te smeulen; Simon zat er bij en hield zich 



43* 



