191 



sclierpe tanden zien , terwijl zij daarbij cen dof gebrom 

 lieten hoorcn. Op een door Simon gegeven teeken 

 werden zij bedaard en gingen in een der hoeken van 

 de kamer liggen. 



Uit de beschaamde houding van de tegenwoordig 

 zijnde personen bespeurde ik al aanstonds, dat Simon 

 niet gewoon was veelvnldige bezoeken te ontvangen. 

 Toen hij mij herkend had, was hij zelf zoo onthutst, dat 

 hij den strik , waarmede hij zich bezig hield , uit zijne 

 handen liet vallen; hij stond op, ontblootte zijn hoofd 

 en bleef onbewegelijk voor mij staan. Zijne vrouw 

 scheen aan hare plaats vastgenageld ; het stoeijen en 

 bet geschrecuw der kinderen had bij mijne korast op 

 eenmaal opgehouden. 



»Mijnheer de graaf!" zeide hij, meer kon hij niet 

 uitbrengen, de verwarring benam hem het spraakver- 

 mogen. Wat was dan ook wel de reden die mij (*) tot 

 hem voerde? door welken zamenloop van omstandig- 

 heden konden wij met elkander lets te verhandelen 

 hebben? hij, Simon, de arme strooper dien men ter 

 naauwernood met een' blik verwaardigde en ik, dien 

 hij zoo dikwerf in het gevolg van den koning had 

 gezien, met den koning had zien spreken en lagchen? 

 Was mijne komst voor hem een goed of een slecht 

 voorteeken? Hij was onder al die verschillende ge- 

 gewaarwordingen geen meester van zijne zinnen; zijne 

 oogen ondervraagden beurtelings mijne oogen, mijne 



(*) Deze medcdccling is van cen' edelmau aan het bof van Karcl X. 



