192 



Jianden, niijne kleederen met eene onbesehrijfeiyke 

 angstigheid. Ik haastte mij om een einde te maken 

 aan de vrees die zijne geheele houding zoo duidelijk 

 verried en voegde hem met de meeste weiwillendheid 

 de volgende woorden toe: 



»Simon," zeide ik, »de koning heeft mij in last ge- 

 geven om al de armen in deze buurt op te zoeken en 

 aan hen die er het meeste aanspraak op hebben , eeni- 

 ge ondersteuning te verleenen. Dikwijls neb ik ten 

 uwen opzigte inlichtingen ingewonnen en, vergeef mijne 

 rondbor&tigheid > vermits zij niet altijd in uw voordeel 

 waren, heb ik u desniettemin in persoon willen zien, 

 alvorens u uit te sluiten van het aandeel dat aan eerlijke 

 armoede van 's konings mildheid toekomt. Hoe toch 

 komt het r Simon , dat gi] in deze geheele streek in zoo 

 kwaden reuk staat? deel mij dit zonder omwegen mede.'* 

 »Waarlijk, mijnheer de graaf y ik kan u daarop moei- 

 jelijk een voidoend antwoord geven ; ik weet zeer goed 

 dat ik alles behalve bemind ben en ik maak mij zelve 

 wel eens wijs, dat mijn eenigzins wild karakter daarvan 

 de oorzaak is. Anders kan ik mij den slechten naam , 

 dien men mij zoo uit eigene heweging aanwrijft , niet 

 verklaren. Ik verzoek u dit op mijn woord te g^oovem 1 ' 

 »Intusschen, Simon, wanneer ik de algemeene mee- 

 ning mag geiooven, dan zijt gij een strooper, en het 

 stroopen is in strijd met de wet : het is thans niet meer 

 dan eene overtreding ; vroeger was het veel meer." 



»Dat is zoo, mijnheer de graaf, en wie weet of 

 de tijd nog niet zal komen dat men geheel onge- 



