193 



straft zal stroopen? Ik weet zeer goed dat de wet- 

 ten in mijn nadeel luiden; maar hetgeen de men- 

 schen doen , dat is vergankelijk , dat heeft zijn' 

 tijd. Vermits nu de natuur aan een' ongelukkige 

 niet heeft verboden , om aan zijne uitgehongerde kin- 

 deren iets te geven, om hen voor sterven te bewaren r 

 zoo breng ik mijne behendigheid in toepassing en ik 

 laat de menschen er van denken en zeggen, wat zij 

 willen." 

 » Gij verkoopt dus het wild niet dat gij vangt?" 

 »Nooit, mijnheer de graaf, dat is nog nimmer ge- 

 schied, dat kan ik u op mijn woord van eer verkla- 

 ren." 



Ons gesprek liep nog eenigen tijd over dit onder- 

 werp voort, alhoewel ik herhaaldelijk had getracht 

 er eene andere wending aan te geven , ten einde Simon 

 in de gelegenheid te stellen zich onder zijne ware ge- 

 daante voor te doen. De uitslag mijner pogingen 

 kwam hierop neder, dat ik de overtuiging verkreeg 

 dat Simon alle de vereischten bezat om een braaf mensch 

 te worden en die overtuiging stond zo6 vast bij mij, 

 dat, toen ik op het punt stond van zijne woning te 

 verlaten, een gevoel van medelijden zich van mij had 

 meester gemaakt. In mijne oogen was Simon niet 

 slechts een slagtoffer der armoede, maar hij had zich 

 daarenboven laten medeslepen door de hersenschimmige 

 denkbeelden van onze vrijheidsverkondigers ; de vrij- 

 heidsgeest van dien tijd had zijn gezond verstand be- 

 dorven. 



