198 



doodde de duif; de jagtopziener schoot op zijne 

 beurt, met hetzelfde gevolg. Zij gingen aldus voort, 

 ieder liet bewijs leverende van eene ongeloofelijke 

 juistheid in het aanbrengen van hun schot. Bij het 

 vijfde schot lag Simon aan en zijne behendigheid 

 zegevierde, maar de jagtopziener daarentegen miste 

 het doel. Toen ontstond er een gemompel onder de 

 omstanders. Maar alles werd spoedig op gelijken voet 

 gebragt , want Simon , ontroerd door de opgewonden- 

 heid die hij had doen ontstaan , miste de zevende duif 

 en zijn mededinger deed de zijne met eene bewonde- 

 renswaardige behendigheid vallen. 



De weddenschap naderde haar einde : de beide strij- 

 ders namen een oogenblik rust. 



Men zoude eene speld hebben kunnen hooren vallen 

 op het oogenblik toen zij hunne buksen weder ter 

 hand namen en men de kooi der laatstc duif opende. 

 Simon bragt zijne buks , met eene meer dan gewone 

 bedaardheid, aan den schouder en volgde de onzekere 

 vlugt der duif. Het schot viel er was een oogen- 

 blik van onzekerheid ; maar de duif was geraakt en 

 zij viel stervende aan de voeten van den schutter. 



Ik wierp toen een' blik op den jagtopziener en ik 

 zag dat zijne knieen knikten ; zijn gelaat was bleek , 

 zijn geheele wezen verraadde eene hevige gemoeds- 

 aandoening. Ook hij volgde den vogel met zijne oogen, 

 hij volgde hem gedurende geruimen tijd , nam zijne 

 maatregelen als een geoefend schutter, eindelijk schoot 

 hij, doch de duif ontkwam, 



