201 



de voeten zijns meesters lag, zich even als deze ruslig 

 en bedaard houdende. 



»Het is eene schande dat het aan deugnieten van uwe 

 soort vergund wordt honden te houden, 1 ' zeide de 

 jagtopziener op ruwen toon, daarbij aan den dashond 

 van Simon een' gevoeligen schop toe brengende, »indien 

 ik koning was, liet ik ze alien doodschieten , maar 

 de eerste maal dat ik dien zwarten in het jagtveld 

 zal ontmoeten , dan kan hij zijn testament wel maken, 

 want dan zal hij er niet veel meer van na te vertellen 

 hebben, dat zweer ik uP 



Simon bleef nog altijd zich zelve meester; maar 

 het bloed kookte hem in de aderen en er was nog 

 slechts Sen woord noodig, om hem buiten zich zelve 

 van woede te brengen. Dat woord werd geuit. 



»Hoor eens, gij trotsche overwinnaar: ik wed dat 

 gij geen' moed genoeg bezit , om met mij te vechten V* 

 en dit zeggende wierp hij zijn buis uit. 



»Dat zult gij ondervinden" antwoordde Simon op 

 koelen toon; »maar ik raad u mij niet te sparen , 

 want ik zal het u ook niet doen." 



Zij wierpen zich op elkander en grepen zich met 

 zulk eene buitengewone woede aan, dat men gezwo- 

 ren zoude hebben dat zij elkander zouden wurgen. 

 Na eenige hevige aanvallen van weerszijde, werd de 

 jagtopziener door Simon tegen den grond geworpen, 

 dat de grond er van dreunde. 



Simon, buiten zich zelve van woede, zoude hem waar- 

 schijnlijk met eene trap op de borst of op het hoofd 



