203 



Toen dus, na eenigen tijd, aile iniddclcn warea uit- 

 geput , was het ecnc algemccn bekcnde daadzaak , dat 

 Simon, met zijn' oudsten zoon, zich mecr dan ooit 

 aan strooperijen overgaven en dat zij er, niettegen- 

 staande het ijverige toezigt der jagtopzieners , eene 

 voordeelige broodwinning van maakten. 



Dezc berigten kwamen mij tc Compiegne ter oorc; 

 men had niet nagelaten mij omtrcnt het gedrag van 

 myn' gunsteling inlichtingen te zenden , ten eindc hem 

 daardoor zijn' laatsten steun te ontnemen; maar ik 

 wilde hem eerst nog in persoon zien, alvorens ten 

 zijnen opzigte eene beslissing te nemen. 



Eenige dagen daarna, toen ik te Parijs was weder- 

 gekeerd en ik mij bezig hield met een' terugblik op 

 mijn leven te werpen , werd , onder vele andere her- 

 inneringen , ook die aan Simon op nieuw bij mij 

 levendig. Ik steeg tc paard , en twee uren later was 

 ik aan zijnc woning. 



Na herhaalde malen te vergeefs geklopt te hebben , 

 trad ik binnen. In piaats van het gebrom der trouwe 

 honden , vernam ik slechts klaagtoonen , die met diepe 

 zuchten en met luid snikken gepaard gingen. 



Dc honden lagen op den grond ais deelden ook zij 

 in de algemeene verslagenheid. 



Intusschen vernam ik bij voortduring geween en ge- 

 steun : ik riep , ik riep herhaalde malen. Eindelijk 

 verscheen de vrouw van Simon, zij kwam nit het 

 achtervertrek ; zij was doodsbleek, hare haren hingen 

 los 7 men kon in hare oogen lezen , dat haar eene ver- 



ZEYENDE JAAUG, 14 



