204 



schrikkelijke ramp was overkomen. Toen zij mij zag, 

 liet zy eene hartverschcurende krcet hooren. 



»0! mijnheer de graaf!" zeide zij, »mijn man, 

 mijne arme Simon! zie ! zie hier!" voegde zij er bij, 

 terwijl zij mij in het aangrenzend vertrek bragt en 

 een grof linnen kleed opligtte , dat den armen Simon 

 bedekte, »zie, wat zij gedaan hebben!" 



Ik wierp een' blik op hem , hij had eene dicpe 

 wonde in de borst , door een schot recposten veroor- 

 zaakt; de regter arm was verbrijzeld; het was een 

 afgrijsselijk schouwspel. 



Later vernam ik de bijzonderheden van deze droe- 

 vige gebeurtenis. 



Den vorigen avond, ongeveer ten half tien urcn, 

 bij wassende maan , waren Simon en zijn zoon , iedcr 

 van een geweer voorzien, volgens gewoonte uitgcgaan 

 om de plaatsen te gaan zocken waar de fazanten gc- 

 woon waren te roesten. Het sloeg juist middernacht , 

 toen zij in het kreupelhout van Breteche tradcn, niet 

 ver van het lustslot Daresne verwijderd. Reeds spoe- 

 dig deden zij daar eenige schoten en doodden ook ver- 

 scheidene fazanten; maar terwijl zij onder de boomen 

 rondliepen, waarin die wildsoort, den kop onder den 

 vleugel gestoken , rustig sliep , lagen , tot hun ongeluk , 

 eenige jagtopzieners in hinderlagen, die hun voor- 

 nemen waren te weten gekomen. Door de gcloste 

 schoten waren zij weldra op de plaats waar de stroo- 

 perijen plaats hadden. Op het zien van dric pcrsonen 

 was de eerste gedachte van Simon , wien het evenwel 



