205 



niet aan mocd ontbrak , om tc vlugtcn ; maar hij was 

 oud en hij oordccldc dat middel mitsdicn nict doel- 

 treffend. Zijne vijanden in handen te vallcn , dat was 

 voor hem meer dan een ongeluk geweest , hij rekendc 

 het zich tot schande. 



Voor geen geld zoude hij die ondergaan hebben. 

 De woede in het hart en slechts gehoor gevende aan 

 de slechte inblazingen van zijne verregaande trotschheid 

 en nijdigheid, deed hij op goed geluk een schot in de 

 rigting van zijne aanvallers. 



De jagtopzieners die zich door dit krachtig betoog 

 niet lieten afschrikken , waren weldra in hunne nabij- 

 heid en een hunner, verbitterd door den aanval van 

 zelfbehoud , spande den haan van zijn geweer en schoot 

 op zijne beurt. 



De zoon van Simon ontving eene wonde die hem den 

 linker arm verbrijzeldc ; maar het gebruik van den 

 regter blecf hem nog over, en door middel van een' 

 slag met zijne geweerkolf , wierp hij den aanvaller tegen 

 den grond. Daarop ontstond eene hevige strijd tusschen 

 de beide andere jagtopzieners en de stroopers. Hoe- 

 wel zelf gewond, bleef Simon altijd een te vreezen 

 vijand, en zijn zoon, hoewel nog nagenoeg een kind, 

 vocht als of hij den ouderdom van vijf en twintig jaren 

 had bereikt. 



Na een' langdtirigen wederstand eindigden de opzie- 

 ners met de strijdplaats te verlaten; maar vermits het 

 eenige doel van Simon de vlugt was, vervolgden zij 

 hen niet ; maar trachtten veeleer nit het bosch te ge- 



14* 



