206 



raken. Toen kecrden de opzieners terug. Simon 

 draaide zich tot zijn ongeltik om en legde op nicuw 

 aan, toen een der tegenstanders zijn geweer op hem 

 loste; liij kreeg het voile schot in de borst. 



»Mijn zoon!" zeide hij, »Ik ben gewond; red u! 

 laat mij hier liggen! red u zelven, zeg ik u!" 



Door de vele afwisselingen van het terrein, door de 

 hoogten en laagten , kleine boschjes en graanvelden , 

 gelukte het hem aan de opzieners te onlsnappen, en 

 den weg naar hunne woning in te slaan. 



Reeds zagen zij in de verte het licht van den bran- 

 dende haard door de vensterruiten , toen Simon gevoel 

 de dat zijne krachten hem verlieten: hij wankelde en 

 viel. Toen deed de ongelukkige meer dan menschelijke 

 pogingen om zich, met behulp van zijn' zoon, tot zijne 

 woning voort te slepen , want zijne grootste vrees was 

 om van zijne vrouw verwijderd te sterven. Hij had 

 het treurige, maar tevens laatste geluk daar aan le 

 komen. Van toen af kon hij geen woord meer tiit- 

 brengcn. Men bragt hem op zijn bed en een half uur 

 voor zons-opgang blieshij den laatsten adcm uit! . . « 



Drie maanden na het gebeurde, het was op eene 

 jagtpartij bij Fromainville, was de koning ontevreden 

 over den afloop der jagt. Hij herinncrdc zich de vro- 

 Hiike drijfjagt van Marly en daardoor kwam tevens de 



