210 



Het fret kan zich niet snel voortbcwcgen en , bo vera 

 den grond, loopt het allijd met een' hooggekromden 

 rug; onder den grond, in de pijpen der konijnsholen , 

 rekt het zich daarentegen geheel uit en is daardoor 

 in staat het konijn tot in de naauwste schuilhoeken 

 te vervolgen. Het reukorgaan schijnt het meest ont- 

 wikkeld, en de neus is altijd in beweging. 



Zoo als alle roofdieren is het zcer moordzuchtig , 

 maar vooral, even als de hermelijn of harmel (M. 

 .Erminea) zeer bloeddorstig. Ieder, zelfs ecn nog 

 zeer jong fret grijpt een hem voorgehouden konijn, 

 met cene zckere wocde, in den nek, zuigt er het 

 bloed uit, tot dat het gcheel verzadigd is, en valt dan 

 gewoonlijk in een' dicpen slaap, die soms een' gehee- 

 lcn dag voortduurt. Het grootste gedeelte van zijn 

 leven brengt het fret slapende door. Ontwaakt 

 zijnde en in een niet al te eng hok opgesloten zijnde, 

 vechten zij gaarne spelend met elkander. Hoewel 

 valsch van aard, legt het die geaardheid jcgens be- 

 kende personen spoedig af , en hoewel zij nu en dan , 

 zelfs hem, die hen dagelijks voedsel geeft, gevoelig 

 in den vinger bijten , geschiedt dit meer uit spcelzuclit 

 dan uit valschheid. Naar mate zij meer met vlcesch 

 en bloed worden gevoed, naar die mate worden zij 

 minder gemakkelijk in de behandeling. 



Het geluid van het fret bestaat in een zacht geknor , 

 terwijl het, bij het ondervinden van pijn, een gillend 

 geschrecuw laat hoorcn» 



Twee soorlen van ziektcn docn vele van doze,, in 



