212 



eon hoofdvereischtej zoowel lot behoud der fretten 

 zeive , als ter voorkoming van den hoogst onaangenamen 

 stank dien zij van zich geven. Gewoonlijk houdt 

 men ze bij paren , in kisten , tonnen of kooijen van 

 ijzerdraad vervaardigd , en geeft hen daarin een nest 

 van stroo of hooi. Wanneer men vele fretten heeft , 

 kan men er onderscheidene bij elkander zetten, mits 

 men dan slechts zorg drage, dat zoodra eene voed- 

 ster loopsch wordt , deze met slechts een' ram worde 

 afgezonderd, en tegen den tijd dat zij werpen moet 

 geheel alleen worde opgesloten. Intusschen is deze 

 wijze van handelen minder geschikt om de makheid 

 der fretten te bevorderen. 



Hoe nuttig ook eene voedering uit raauw vleesch be- 

 staande, voor de fretten zijn moge, zoo ben ik even- 

 wel van oordeel, dat aan zemelen en wittebrood 

 in melk geweekt, nu en dan door kleingesneden 

 gekookt kippen- of kalfs vleesch afgewisseld, verre- 

 weg de voorkeur toekomt; eensdeels omdat zoodanig 

 voedsel de moordzucht niet opwekt , en ten tweede 

 omdat zij daardoor stellig makker worden , hetgeen , 

 wanneer zij ter jagt worden gebezigd , alles behalve 

 onverschillig is. 



Honig eten zij gaarne, maar men moet het hen 

 niet geven omdat , naar men zegt , het hen schaadt. 

 Wanneer dezelfde persoon die ze voedert, tevens met 

 hen ter jagt gaat , dan is het zeer aanteraden om hen , 

 bij het geven van het voedsel, te gewennen aan een 

 zeker, onverschillig welk , maar steeds zelfde geluid. Ik 



