220 



door het gchoor wordt waargenomen ," zoo sprak zij tot 

 zich zclve; »Hier was het, op deze bank, dat hij mij zijne 

 afscheidskus op de lippen drukte. Hier was het dat hij 

 bekende, hetgeen hij niet bekennen wilde. Mag ik 

 wederkomen , schoone Bertha , dat waren zijne laatste 

 woorden. Was het slechts eene voorbijgaande opwel- 

 ling, een liefdesavontuur dat door de mannen, bij 

 eene gunstige gelegenheid , zoo gaarne wordt begonnen 

 en waarbij het een genoegen is wonden te slaan, 

 die men niet voornemens is te heelen? Zal hij ooit 

 wederkomen?" Op eens hoorde zij eenig geritsel. 

 De teruggekeerde stond voor haar. De verrassing deed 

 het meisje ontstellen en sidderen; een zacht »Ach!" ont- 

 vlood aan hare lippen. 



»Keer terug, was uw laatste woord bij mijn afscheid, 

 en ik keer terug," zeide Adolf Schott. 



»Gij hebt dan gehoord wat ik zoo even zeide," vroeg 

 zy van schaamte blozende. 



»Neen, ik luister nooit," hernam hij, »en wat 

 zeidet gij, tot wien hebt ge gesproken?" 



»Waarom zou ik het ontkennen?" antwoordde zij 

 met gevoel, »ik dacht aan u, sprak van u tot mij 

 zelve, omdat ik met niemand anders over u spre- 

 ken kan." 



»Toen ik u verliet," ging Schott voort, »nam ik 

 de ovcrtuiging mede, dat uw hart mij toebehoorde; 

 dcstijds verontrustte mij slechts deze gedachte, of ik 

 u wel ooit bezitten mogt. Eer de zon morgen hare 

 slralen wedcr hier werpt, waar zij nu door het loof 



