221 



spcelt, zal ik hct docl mijner wenschcn bercikt hebbcn. 

 Gij waart de belooning voor mijne in het werk gcstclde 

 pogingen, die, zooals gij waarschijnlijk van uwcn vadcr 

 zult vernomen hebben, daarin bestonden, dat ik hct 

 land van een* gevaarlijken wildstrooper bevrijden, en 

 den naam van Hartung ongevreesd zoude maken. Ik 

 zal mijne taak volbrengen ; eene aanstelling is mij toc- 

 gezegd. Heden reeds bied ik u mijn hart en mijne 

 hand aan, al is het ook niet met een' schitterenden 

 naam en het vooruitzigt op een benijdenswaardig lot. 

 Met eene middelmatige bezoldiging en den vastenwil, 

 steeds uw geluk te bedoelen, zoo goed als ik dit 

 vermag, moet gij u tevreden stellen. Wilt gij op die 

 voorwaarde de mijne worden?" 



»Ja, Adolf," antwoordde zij zonder aarzelen. 

 »Wat vraag ik naar rijkdom, eer en aanzien; aan 

 u vertrouw ik mij toe; aan den man, dien ik, in den 

 vollen zin des woords , heb leeren hoogachten." 



»De schijn bedriegt dikwijls mijne Bertha, maar 

 in mij hebt gij u niet bedrogen, al is de schijn ook 

 tegen mij. Maar laat ons nu naar uw' vader gaan, 

 van wiens toestemming ik verzekerd ben. Hij ver- 

 wacht mi)'. 1 ' 



»Verwacht u?" vraagde zij verwonderd. »Daarvan 

 heeft hij toch geen woord gesproken." 



»Deed hij zulks niet? Des te beter voor mij, want 

 dan zijn uwe gedachten aan mij, nit uw binnenste 

 gekomen en niet door het bewustzijn van mijne 

 komst." 



15* 



