S18 ANTONII RUTGERS 



Nobilissiinum van der Duyn van Maasdam , quern ad initium hujus anni 

 Curatorem diligentissimum habuimus , Ordinis sui et Academiae oraamen- 

 turn. Ut tunc doluimus ejus discessum, ita nunc lugeiuus obitum viri de 

 tota Neerlandia et per longam annorum seriem de Academia praeclare 

 meriti piaque mente illius memoriam conservabimus. 



Professorum ordinem animo perlustrantes duos desideramus Viros Cla- 

 rissimos Gerardum Sandifort et Jacobum de Gelder, qui gloriam non 

 debuere muneri sed conciliarimt. 



Natus est Gerardus Sandifort anno 1779, patre Eduardo Sandifort, 

 claro hujus Universitatis Professore. Fortuna in studiis usus est laetissima. 

 A juventute inde egregios multos habuit praecep tores , in Auatomia prae- 

 sertim Patrem, virum et hujus et caeterarum artiiun peritia in paucis 

 celebratum. Nee fortunae ingenium vel diligentia defuere. Egregios juvenis 

 profectus intellexere Curatores, Viri AmpHssimi, admodum adolescentem 

 constituto Prosectore et patris adjutore ; testatus est Medicorum Ordo et 

 universus Senatus , eodem Medicinae doctore , honoris causa , creato , id , 

 quod tunc in adolescentibus magnae spei, qnamquam Academiam nondum 

 reliquissent , facere licebat. 



Brevi post extraordinaria (1801) deinde (1812) ordinaria Anatomiae et 

 Physiologiae auctus professione, omnem deinceps vitam juvenibus insti- 

 tuendis et scientiae amplificandae consecravit. Qualem se in utroque 

 muneris officio praestiterit , non sane meo elogio meaque existimatione 

 efficietur. Efficiunt hoc editi ab illo libri, argumento et, quae in hoc 

 Ubrorum genere non minima laus est, externa forma conspicui. Hoc plu- 

 rimi saepe discipuli grato animo significaverunt, illius in docendo perspi- 

 cuitatem , simplicem methodum et accuratam rerum expositionem uno ore 

 laudantes. Merita in utroque genere imprimis exposuit CI. Suringar ea 

 pietate et integritate, qua discipulum gratum et verum amicum decet. 



Consuluit Sandifortius , si quis alius, Universitatis honori. Fen-e non 

 potuit socios civesque verbis aut factis illius honorem diminuentes. Penitus 

 menti illius erat infixa, quam juvenis acceperat, priscae hujus Academiae 

 imago, honore et existimatione omnium hominum summa gaudentis. Ve- 

 hementissime dolebat, si quid esset, quo ea imaginis pulchritudo corrum- 

 peretui". Probe enim noverat , honore artes et disciplinas ali atque amplificari. 



