R A T I 0. 275 



Quando vero cogitatio auimiuu subit munus tarn utile, tarn grave, tarn 

 honorificum mihi esse delatum meque successurum esse viro optime de hac 

 arte merito, cujus in laudum societatem utinam venire possem, hujus diei 

 laetitiae anxiam curani admixtam esse , quis est qui dubitet ? Probe enim 

 tenuitatis meae conscius , justo angor metu ne humeri huic oneri ferendo 

 impares sint. Quodsi tamen studii assiduitas , scientiae amor artisque 

 raeae diligens investigatio efficere poterunt ut vestra commendatione ne 

 indignus evadam, liaec mihi non defutura ex intimo corde spondeo. Faxit 

 interea D. O. M. ut vestris sub auspiciis nostra Academia magis magisque 

 floreat , utque Vobis salvis , deque salva Academia et Patria bene meren- 

 tibus vestri dies in seram usque senectutem protrahantur. 



Quando vero vos intueor Professores quarumvis disciplinarum ! Viri cla* 

 rissimi! vehementer me movet vestra praesentia. Receptum me video in 

 ordinem virorum summa eruditionis doctrinaeque laude florentium: eandem 

 quam vos ad magnum scientiarum beneficium obtinetis provinciam mihi 

 delatam sentio ; qui vestrae finis est vitae , meae quoque esse debere 

 intelligo. Nolite tamen arbitrari me banc ob rem unquam obliturum esse 

 quanto vobis omni ratione sim inferior. Vetat hoc aetas mea juvenilis 

 vetat et tenuitatis meae conscientia. Benigno tamen animo me recipiatis 

 precor , vestra doctrina vestraque experientia subveniatis mihi , vestra quo- 

 que amicitia ne desit mihi etiam atque etiam rogo. 



Quod quidem inprimis a vobis peto Clarissimi de Vriese et Subingar, 

 quibus paucis ante annis praeceptoribus uti felicissimo casu mihi contigit. 

 Multa jam beneficia in me contulistis ; vestra doctrina vacillantes juvenis 

 gressus direxit : vestra amicitia vestrumque auxilium numquam mihi defuere. 

 Qumn vero discipulum vestrum tot tantisque benefices ornaveritis magna 

 me tenet spes , collegae quoque ea non defutura esse. Eadem qua antea 

 benevolentia me prosequamini vobisque sit persuasmn me semper grato 

 ammo recordaturum esse, quae vobis optimis carissimisque praeceptoribus, 

 coUegis nunc aestumatissimis , debeam. 



Tu etiam mihi compellandus est Clarissime Krieger ! eodem quo ego 

 tempore quum successurus sis viro, quem fato ereptum etiam nunc et 

 scientiae et haec Academia et patria dolent. Jure quodam a nobis ex- 

 spectari posse videtm- fore ut nostris conatibus damnum ex ejus morte 



35 



» 



