806 1. DE W A L 



sequi. Vos igitur, AA. humanissimi, communi favore ac benevolentia me 

 prosequamini , dicentem de historica luris institutione in 1? atria nostra, 

 lurisp-udentiae Romanae finihm haudquaquam circumscribenda. 



Praeclare dixit Cicero , naturam iuris nobis explicandam esse , eamque 

 repetendam ab hominis natura. Num autem existimemus , philosophum 

 noliilissimo hoc praecepto illud tantum indicasse, singularem nobis spectan- 

 dum esse hominem , nuUo prorsus commiinibnis vinculo cum aliis coniun- 

 ctum , atque in hoc terrarum orbe a sapiente Creatore ita positum , ut solus 

 sibi sufficere atque omnia secum portare videatur ? Nonne potius hominis 

 natura turn demum recte perspici posse dicenda est, si rationes, causas 

 atque opportunitates adtendamus , qua illud , quod politicum animal vocavit 

 Aristoteles, perpetua quadam coniunctione copulatum videmus cum aliis 

 eiusdem generis animantibus , quae idem sentiunt , idem cogitant , iisdem 

 ducuntur virtutibus ac vitiis , eandemque transigunt vitam , qua ad sum- 

 mam alantur, ducantur, ac promoveantur boni, veri iustique cognitionem? 

 Quod si quis neget , istum respiciat necesse est insulanum , quem ab aliis 

 seiunctum vivere coegit dira quaedam necessitas; qualem ita nobis pinxere 

 fabularum scriptores, ut negatae illi vitae civilis desiderium ubique appa- 

 reat. Nos vero hominis natm*am ita comparatam esse novimus, ut socie- 

 tatem ac communionem a teneris unguiculis ad extremum usque vitae 

 spiritum perpetuo appetat et requirat. Ex hac enim communione non 

 tantum perpetua sobole genus humanum propagari novit, hanc demum 

 colens atque in suos usus convertens et ad veram himianitatem adspirare 

 fet sic ad summam contendere potest feUcitatem. Neutiquam vero eorum 

 tantum indiget auxilio , amore , fide, qui cum illo coniuncti vitam degunt 

 in terrestri hac statione : parum enim ad suas facultates excolendas profice- 

 ret, nisi plurima illis sui generis consortibus accepta referret, qui superiori 

 vixerunt aetate , quibus cum aliis successit , ut aliis ipse viam sternere 

 possit. Itaque omnia , quae nunc sunt , emu iis cohaerent , quae ante 

 fuerunt : et quae ipsi a proavis accepimus quasi hereditatem constituunt , 

 auctam cmuulatamque a nobis posteritati tradendam. 



Egregium igitur historici officium est indagarc, qua ratione inter homi- 

 nes, in diversos societatum coetus discretos, quos gentes appellamus , 

 singulae excultae sint ac propagatae hmnanae naturae dotes quae ad multi- 



