R A T I 0. 317 



vigenti, imo tam Integra atque incorrupta gaudenti valetudine, ut ilium 

 septuaginta annos confecisse mehercle negaret, quisquis properantem ad- 

 spiciat aut sermocinantem audiat. Praesenti viro celeberrimo gratulari non 

 Ucet: ilium vero equidem exemplum imitaturum esse auguror Romani 

 illius ; qui numquam se minus otiosum praedicabat , quam cum esset in 

 otio. Dulcissima fruatur senectute , diuque eum incolumem servet Deus , 

 in bonarum axtium, Academiae nostrae, uxoris carissimae liberorumque 

 emolumentum; suaque recondita sapientia per multos annos opituletur 

 successori eius observantissimo. 



In maxima autem felicitatis parte illud sane ponendum arbitror, quod 

 iuridico iam adscriptus sim ordini , cuius vos socios compellare gestio , 

 van Assen , Cock , Thorbecke. Laudes vestras praedicare , meum non est : 

 cum pares nisi a paribus laudentux facile , et praesentibus blandiri humile 

 sit. Nee tamen a votis me abstinere patiamini : collegam iuvenem doctri- 

 nae vestrae ubertate fulciatis, comitatis honore ornetis, enixe rogo. Te 

 praesertim laeta mente compellare liceat , vir aestumatissime , quem mihi 

 iungit cognatio , multum vero magis dulcissima amicitiae consuetude , qua 

 me gloriari sciunt omnes , quotquot adsunt familiares atque propinqui. 

 lurisprudentiae amoenum campum perlustravimus saepissime grata mihi 

 fructuosaque confabulatione ; te centies percontaturus adii, doctiorque do- 

 mum reversus sura. Dicamne quaenam mihi sit futuri temporis exspectatio? 

 Supervacuis parcere lubet verbis : tu vero mihi favere perge , ut ego tuam 

 amicitiam colere ad rogum usque hand desinam. 



Utinam vero huius diei solemnitati adesse licuisset iUi viro, cui praeter 

 Deum omnia me debere plus agnosco; quem per duodeviginti annos ean- 

 dem banc iuris cathedram ornasse testantur quicumque supersunt coUegae , 

 discipuli , cives. Cuius memoriam me hac opportunitate recolere , nemo 

 sane vestrum, AA, aegre feret. Decimus quintus hisce diebus peractus 

 est annus, a quo carissimum illud neque umquam satis lugendum caput, 

 orbi literato , Universitati Groninganae , liberis repentina eripuit mors. 

 Adolescens tunc temporis Academicum moestus intra vi curriculum, quem 

 laetissima ita fefellit spes , ut optimo patri diligens fidehsque forem disci- 

 pulus. Solatium autem praebuere, quotquot virum dilexerunt, propinqui, 

 araici, collegae. In quorum numero te fuisse, CI. v. Oordt, non sine 



