402 P. J. I. DE FREMERY 



cognitioni , atque Engelh opus de eloquentia externa penitus cognitiun ha- 

 bebat et suum fecerat. Ita conatus est bene dicendi praecepta in publicam 

 utilitatera edere: quo proposito, Francio duce, librum edidit, specimina 

 artis oratoriae externae continentem, qui liber magno applausu acceptus 

 est et a peritis judicibus justo habetur pretio. 



Tarn ex his quaui ex iis, quae in reliquis hujus orationis locis attigi, 

 luculenter apparet, principem Kopsio locum inter eos, qui patriis litteris 

 operam dederunt non esse negandum, illumque abunde et hac ratione 

 contulisse ad patriarum Utterarum cultum promovendum. 



Plurimorum item animos religionis sensu imbuit pronuntiandis orationibus 

 sacris. Inter omnes quos peragebat labores semper ei carum, de Christiana 

 doctrina deque rebus sacris coram populo dicere. Postquam antistitis 

 munus deposuerat, nee Hagae Comitis in Remonstrantium coetu (Teleo- 

 baptistarum enim coetus illic non est) nee Amstelodami nee in hac urbe 

 desiit orationes habere sacras, imo in coetu Trajectino quovis mense illas 

 pronuntiantem eum audivimus. Sermones graves elegantesque simul, 

 doctrinam morum plmimum spectantes, saepe personarum sacrarum et 

 Christi imprimis exemplum sequendum monentes, nunquam non auditonmi 

 animos altius erigentes. Ita ilU Ucuit quinquagesimum a suscepto antistitis 

 munere diem anniversarixim anno MDCCCXXXVIII celebrare. 



Agnoscitis omnes , et istis sermonibus et suo non minus exemplo Kopsium 

 hominis vere Christiani nobis monstrasse imaginem. 



Si itaque reputemus omnia quae eifecit vir egregius, nonne vobis vide- 

 tm- dignus, qui sane in illis celebretur quibus patria revera curae cordique 

 esset? nonne meretm* ut inter clarissimos patriae viros ipse clarus censea- 

 tur ej usque mortem justo luctu persequamur? 



Si ad viii virtutes attendamus, ardenti patriae amore, obsequio ergaamicos, 

 caritate in parentes, in uxorem, in Uberos flagrantem eum agnovimus, 

 quibus singularis laboris contentio, propositi constantia, et morum amoeni- 

 tas juncta cernebatur. Judicium illi erat promptum, dicendi facultas 

 exquisita, oratio simplex et elegans. Prae omnibus quid aequum, quid 

 rectum esset respiciebat, nee vi nee pretio ab hoc recedebat. Probus 

 erat, respiciens semper non quae hujus terrae, sed quae altioris sunt 

 patriae. 



