R A T I 0. 403 



Laetabatur quod sibi fuisset concessum de Deo deque rebus divinis ad 

 populum loqui ; sacrum munus prae caeteris illi carum ; Christianana doctri- 

 nam aliis aperiens ipse verus erat Christianus, id sibi proponens ut divi 

 magistri premeret passus. 



Ita vixit ad ultimam usque senectutem. Posteriore vitae anno dmis 

 cruciatus doloribus ad Ulum semper respexit, qui solus solatium afferre 

 potest miseris. Faucis ante mortem horis hoc mihi affirmabat, Camphusii 

 poetae verbis usus, omnia quae sibi a summo numine contingerent bona 

 esse atque utilia. Ita placide animam exspiravit, die IX mensis Januarii 

 hujus anni, aetatis anno fere octogesimo quarto. 



Ne invideamus illi quietem post diuturnam vitam, totam fere patriae com- 

 modis dicatam. Restant ejus labores, restat virtutum memoria, gratoque 

 agnoscamus animo , si utilis fuit ejus vita , mortem illi lucro futuram. 



EEQiriESCAT IN PACE. 



Jam alteram officii partem aggredior. Postulat enim hujus diei solenni- 

 tas, ut quae Academiae prospera et adversa, me rectore, contigerint enarrem. 



Bona fuere plurima, nee pauciora tamen mala. Si primum ad vestrum 

 ordinem me converto, Viri Amplissimi , hujus Academiae Curatores, ab alio 

 occupatam video sedem, quam Amplissimus vester Praeses Godardus 

 Alexander Gerarbus Philippus Baro a Capellen tenere solebat. Supe- 

 riore anno vix in patriam redux, quum hiemem, ut solebat, Lutetiae 

 Parisiorum degisset, ubi magnae rerum conversionis testis fuerat quae 

 mense Februario ibi locum habuit, vehementer hac re animo commotus et 

 aegrotante jam corpore , tamen hujus diei solennitati adesse desideravit. 

 Postero jam die gravissimo corripitur morbo, cui nullis compescendo reme- 

 diis brevi post succubuit. 



Nee viribus meis accommodatum nee hujus est loci vobis Capellium 

 depingere. Si verum est, quod est verissimum, magnum virum nisi a magno 

 viro laudari non posse , ita etiam solus ille , qui in rebus publicis gerendis 

 et administrandis clarus est, judicium de Capellio, in his rebus clarissimo, 

 ferre potest. Quid ego post Vreedium aliosque de Capellio dicam? An 



51* 



