R A T I 0. 409 



excurrit annos in hac Academia versarer discipulus. Hujus temporis semper 

 recordatio mihi est gratissima, quum nos juvenes eadem humanitate ex- 

 cepistis quam at nunc a vobis experimur collegae. Vegeta sit vobis se- 

 nectus et uberrimos vestrnm laborum capiatis fructus ! 



Coelum non animum mutant qui trans mare currunt, ait poeta, nee tuus 

 fuit mutatus animus erga collegas, erga Academiam, CI. Holti, quam vis 

 per anni fere spatium nos reliqueras, ut affectam sanitatem dulciori Italiae 

 climate restitueres. Hoc ex voto Tibi successit. Gratulamur tibi palam, 

 quod te reducem , salvum , bene valentem hie adspicere licet , et ita quidem 

 ut ad labores reverti potueris. Confirmetm sanitas tua et diu in commo- 

 dum Academiae servetur, ex animo precamur. 



Est rarmu profecto summi numinis beneficium per quartam saeculi par- 

 tem, indefesso ardore, labori suo operam dare posse, eoque magis, quo 

 difficilius et majoris momenti sit illud opus. Hoc vobis contigit , Clarissimi 

 BouMAN et RoYAARDs, qui ambo per illud temporis spatium in hac 

 Academia Theologiam docuistis et docuistis ita, ut omnes summo applausu 

 vestras utihssimas praedicent institutiones , ut et in patria et apud exteros 

 vestrum celebretur nomen, qui inter praecipuos nostrae aetatis et regionis 

 recensemini Theologos. Vestra opera, publici juris facta, fuere probata, et 

 quae alter de historia Universitatis Gelricae, alter de historia Ecclesiastica 

 et de jiue Ecclesiastico in patria nostra scripsistis, erimt vobis monumentum 

 aere perennius. 



Plurima et laeta et tristia estis experti, sed tuUstis ut fortes viros 

 chiistianosque doctores decet : nunquam in arduo labore animos despondistis , 

 etiam si vix debile ferre posset corpus aut dolore frangerentur animi vires. 

 Pergite Academiae patriaeque prodesse, vobisque sit diu vita fehx et sero 

 ad cam, quam divina providentia vestro labori posuerit, metam perveniatis. 



Liceat et te salutare, CI. van Hall! Quum conjunctissimi Brueysi mor- 

 tem lugebamus, expectabamus digno viro dignum successorem datum iri. 

 Nemo vero sperare ausus fuerat Te, virum inter Juris doctores clarissimum, 

 cujus merita ab omnibus summo aestimantur pretio et in patria agno- 

 scuntur, ad nos esse accessurum, quem tot vincula illustri Athenaeo 

 Amstelodamensi jungerent. Quo minor spes, eo majus fuit gaudium, cum 

 nuntius ad nos pervenit te nobis coUegam fuisse datum. Id unum optamus, 



52 



