<108 F. C, DE GREUVE. 



dictio sit, luce clarius est rem ipsam cum notione, causamve cum effectu 

 confundi. — Ejusmodi autem de infiniti finitique connexione sententiae 

 nee vim habent in rebus adspectabilibus explicandis, quarum omnis cognitio 

 ex corporis sensibus oritur, neque in rebus intelligibilibus , quae sola 

 cogitatione comprehendi possunt. Ne itaque liaec verba: iiBeus in mundo 

 est," sive tiinftnitum in ipso jinito est," sibi contradicant , id tantum signi- 

 ficent: infinitam Dei potentiam, sapientiam bonitatemque in rebus finitis 

 manifestari, sive finiti exiatentiam ab infinita pendere causa. 



Nolunt tamen isti philosophi a Deo distinctam esse Dei manifestationem ; 

 quare et contrarium enunciant: mnundum in Deo" sive i/Jinitum esse in 

 infinito." Quod unde sciant nescio , nisi ex relatis inter se infiniti et finiti 

 notionibus , quarum altera sane ita alteram involvit , ut altera sine altera 

 ne cogitaxi quidem possit. Vel ita tamen ex istis sociis notionibus de- 

 monstrare conati sunt, Deum sive infinitum in mundo siwQ fi-nito ad effectum 

 adduci; quod vernaculo quidem sermone, barbaro tamen et absono voca- 

 biilo dicitur de zelfvenoerhelijhing van God in de wereld; quae dictio, si 

 quem habeat sensum, nil aliud significare potest quam infinitam rerum in 

 mundo existentium suaque existentia ipsum mundum constituentium se- 

 riem , sive infinitum finitarum rerum processum. 



Atqui praeterea, ut suam exemplo illustrent sententiam, mundum esse 

 dicunt quasi corpus , quod Deus contineat , baud secus atque hominis 

 anima corpus humanum. Cum vero ad similitudinem hominis seu micro- 

 cosmi Deum in mundo ponant, ne miremini tamen, A. A., quare niliil- 

 omiuus contendant : mundum etiam in Deo esse. Nam anima nil aliud 

 inteUigvmt quam infinitum rerum finitarum , corporis instar conjunctarum , 

 processum. Ceteroquin, finitum esse in infinito baud figm-ate intelligunt, 

 ut quasi in infinito suae rationem existentiae habeat finitum, sed severe 

 illud statuunt, atque hoc utuntur argumento dialectico: //nisi in infinito 

 inesset finitmn, finito infinitum limitaretur." — Argute quidem , sed quo 

 tandem modo? Nura eodem, atque minora majoribus continentm", finitum 

 sensu empirico in infinito positum dicatur tanquam florum areola in horto 

 quodam immenso? — Ita vero finitum seu multa finita partes essent 

 adspectabiles totius infiniti, quod tamen sensibus nequit percipi. — An 

 potius cogitabili modo? At cogitabilia aut etiam extra cogitation em , aut 



