( 8o ) 



lofophorum arrogantiam notat, ut /. i. di 42 # 

 43 •» 49^ 50- I' 3'^' 3i* Sratuitigitur, ucveteres 

 illi philofophiam (five fapienciam) cum eloqiien- 

 tia coniunxisfent^ ica nunc quoque fi quis Ora- 

 tor ad illorum magnitudinem adfpirare vellec, 

 ei philofophiam esfe asfumendam ^ nee earn a 

 fummi Oraxoris perfectione abesfe posfe /. 3. c* 

 35. Hinc /. 2. c 23 extn ipvo perfect Oratore 

 ponk faplentem^ ec ii?»c, So conmngxt fapieiitiae. 

 laudem et eloquentiae ^ conf. L 1, c. 18, ^23. /* 

 3* c. 18. Fuic eadem fencentia Mnefarchi ec 

 Charmadae (J, i. c 18), cuius quidem disputa- 

 tionem fibi fidem fecisfeproficetur Antoniusc. 20* 

 Cum autem iam fie univerfe philofophiam Ora- 

 tor! necesfariam esfe appareac, turn tria funt, 

 in quibus haee necesfitas praeeipue eernacur. 



i^* Quod in Oratore maximum est, uc quo* 

 cumque veJic , hominum animos trahat (/. i. r* 

 19, conf. /. 2. c. 41^, id fine dih'gemisfima 

 pervestigacione naturae humanae et caufarum, 

 quibus mentes permoventur, effici nequit; ea 

 vero cognitio ad intimam philofophiam pertinet* 

 Hane igitur philofophiae partem , ut fnpra vidi- 

 mus, ne a vulgar! quidem abesfe voluit Oratore, 

 nedum a perfecto. Itaque Charmadae fenten- 

 tiae, quam refert Antonius /. i. c. 19: „ et uti 

 5, eorum , qui audirent , fie afficerentur animi , 

 p9 Ut COS afEci vellec Orator : quod item fieri 



„ nul- 



