C 74 ) 



99 verfari banc nostram dicEionem". Neque ta- 

 men iis definitur eius munus, quod contra jatis- 

 fjme patec. Cum quidem esfenc anciqui rhero- 

 res, qui praeter ilJas caufas infinicam de omnibus 

 rebus quaestionem Oratori asfignarent, banc fen* 

 tendam ex Antonii perfona Cicero /, 2. c, 15, 

 16 ita circumfcribic, ut excludendo res in inti- 

 mis doctrinis abfconditas et . a communi homi- 

 num vica femotas, ilia omnia Orator! complec- 

 tenda esfe doceat, „ quae pertineanc ad ufum 

 5, civium , morem hominum , quae verfentur in 

 9, confuetudine virae , in ratione reipublicae , in 

 „ hac focierate civiii , in fenfu hominum commu- 

 ,, iii,innatura, in moribus". Nihil igicur esc in 

 his rebus , quod quidem gravicer ornateque dici 

 debeat, quin fit fummiOratoris proprium. Multa 

 hue afFerri posfunc loca, dummodo ceneamus 

 illam Antonii excepcionem. Crasfus /. i. c, 13 

 in fine; „ Oracorem plenum atque perfectum 

 5, esfe eum dicam , qui de omnibus rebus posfic 

 ,^ varie copiofeque dicere'*. Nee non /. 3. c. 

 20 : ,, ilia vis aucem eloquentiae (quod vocabu- 

 lum de perfect! Oracoris facultate intelligent 

 dum, fjcuc Antonius /. i. c 21. eloquenteni 

 memoraverac)" tanta est, uc omnium rerum , 

 „ virtutum, officiorum , omnisquenarurae, quae 

 ,5 mores hominum, quae animos, quae vitam 

 J, concinet, oiigincm, vim, mutacionesque ce- 



„ ne- 



