C <58 ) 



;, ncc fuo'^ Neque tantum eo fenfu proprh>g 

 Oratori vindicatur orarionis ornacus , ut fiqui alii 

 homines copiofe dixerinc, aliena facukace ucaa- 

 tur; fed ipfa eius rei praecepta ec via afola Ora- 

 toris arte pecenda est, quod his verbis Anionius 

 ijgnificat /. 2, c. 9: „ aut G via uJJa, nifi ab hac 

 „ una arte, tradicur, aut argumentorum , auc 

 ,, fententiarum , aut denique defcriptionis atque 

 „ ordinis". Gui fententiae cum opponi posfe 

 Cicero videret Aristotelis ac Theophasri exem- 

 plum, qui cum esfent philofophi, tamen de di- 

 cendi ornamencis fcripfisfent, haec obiicienteai 

 facit Scaevalara /. i. c 10, quern Crasfus refeW 

 lit ^.13. 2^* Frequenter Oratori facukas tri- 

 buitur de alienis artibus et (ludiis, fi modo ea in 

 tempus cognoverit, melius dicendi, quam illi 

 ipli, quorum eae funtartes, Audiamus Crasfum 

 /. 1. c, 12: „ quidquid erit igitur quacumque 

 „ ex arte, quocumque degenere, id Orator fi 

 5, tamquam clientis caufam didicerit, dicet me- 

 „ lius et ornatius, quam ille ipfe eius rei in- 

 5, ventor atque artifex". Quam fententiam de- 

 inde illustrat exemplo Antonii c. 14, Sulpicii 

 1: 15. et Gomparatione a poetis fumta c. 16. 

 Eamdera laudando eonfirmat Antonius /• 2, r. 9: 

 5, Orator de iis rebus, quae ceterarum artium 

 „ funt, li modo eas cognorit, optime potest dw 

 „ cere". Add. /• 3. c, 21 , ubi Crasfus osien- 



die . 



