gat Cicero. Itaque /. i. c. ii. Crasfum haec dU 

 centem facit: ,, etenim videmus iisdem de re- 

 ,, bus ieiune quosdara et exilicer — dlspucavisfe 

 ,j iieque ob earn rem philofophiae non fatisfe* 

 ,, cisfe, quod non habuerinc banc dicendi in 

 ,^ arre aliena facultatem'\ Eamdera fentenciamt. 

 uberius explican Antonius /. 2. c, 9. his inpiN 

 mis verbis: ^, hoc certius nihil esfe potest, 

 „ quam quod oranes artes aliae fine eloquentia 

 ^, fuum munus praeftare posfunt. Orator fine 

 y, ea nomen fuum obtinere non potest: ut ce- 

 ,, terij fi diferti fintj aliquid ab hochabeant^ 

 J, hie nifi domesticis fe inftruxerit copiis, ali- 

 ,^ unde dicendi copiam petere non posfit.'* 

 Quo loco eloquentia mihi (Impliciter de ornata 

 et copiofa oracione intelligendum videtur, nofli 

 de praeftand ilia facultate, quam /. i^ c% 21* 

 eloquentis nomine fuerat eomplexus* Tantum 

 autem abest, utillarum artium eloquentia pro- 

 pria fit , ut orationis ornatum , fi quando afFe- 

 rant, omriem ab Oratore petiisfe putandae fint» 

 Hue peftinet locus /. i. d. 12. ubi Crasfus post- 

 quam ^git de WWs philofophis, qui eleganteitl 

 dictionem tleglexerant , haec ait: „ quid ergo 

 J, interest? aut qui discernes eorum, quos no* 

 J, minavi ^ ubertatem in dicendo ex copiam ab 

 „ eorum exilicate, qui hac dicendi varietate ec 

 „ elegancia non ucuntur? Unum erit profecto* 



' E ,, quod 



