C «4 ) 



qiiem perfectum Oratorem intelligat. Quam tern 

 lociiis fere huius disquisitionis difficillimam es* 

 fe intcllcxi , uc vix univerfa in breve quod- 

 darn fpatium contracca proponi posfe videatur. 

 Cum ^nim omnem Oratoris vim ec in rebus ec 

 in verbis esfe pofitam cuncti facile videant; de 

 rebus quidem, live de materia Oracori fubiccta, 

 tarn vai^a perque varias disputationes difFufa esc 

 Ciceronis fentencia, uc, in definitionis brevica* 

 tern nbn cadens^, "post uberius ' indagaiidiT fTcT Tl^ 

 lud, quod ei placuisfe e compIurii:)Us locis con- 

 Hat, nunc fignificare porero: Oratoris eiusque 

 unius esfe proprlam orationem grarem , compo^ 

 fit am ,' o^mtam ei ad hominum fenfiis accommO' 

 datam. Ad banc ' opinionem coiilTrmanda.n tri- 

 plex aflfcrri potest locorum genus: 

 ^'i'^r^a, qifibliS ostendft relfquas arfes elo^ 

 qucntia carere posfe, Oracorem aiuem fine ea 

 non confister^ J' et li qui de alia arte ornate lo- 

 cuti (int, illnm fncul^atem cos ab Oratore pe- 

 liisfe,, Maki fcilicct philofophi , uc Demo- 

 critus, Plato, Carneades (/, \4 c, ii., conf. 

 Orat, r. 20.), niedici quoque, tic AsclepiadeS, 

 tum Philo arcbitectus (/. i. c. 14) cum fui^ 

 ftudiis dicendi facuhatem coniunxerant. Undo 

 facile quis existimaret, ornatam ec pojitam ora-, 

 tionem vel earum artium propriam, vcl iis cum 

 Oratore communem esfe. Hoc autem acricer ne- 



