C 44 ) 



qui infinitum fit. Pauca exempli loco notentnr. 

 Scaevola / i. c. 17. lie eum aUoquitur: „ quas 

 9, Cartes et doctrinas^ ego , fi quis fit unuscom- 

 9, plexus omnes, idemque fi ad eas faculta.em 

 „ istam ornatisfimae oracionis aciiunxerit; non 

 „ posfum dicere, eum non egregium qi7emdam 

 „ hominem atque admirandum fore: fed is, fi 

 „ qui esfet, auc fi etiam unquam fuisfec, auc 

 „ vero fi esfe posfet, tu esfi^s unus profecto; 

 „ qui et meo iudicio^ ec omnium, vix ullam 

 ,9 ceteris oratoribus (pace horum dixerim} Jau- 

 5, dem reliqu^sti". Cotta /. i. c. 22. imperici* 

 am excufanti ita refpondet: „ namque quod tu 

 „ non poteris, aut nescies, quis nostrum tarn 

 ,i imprudens est , qui fe fcire aut posfe postu- 

 ,, let?" Illius orationi fuccedere timet Anconius 

 /. I. c, 48, illo audiente et hie /. 2. c. 88. ec 

 Caefar c, 57. fibi de eloquentia vix dicendum 

 existimant. Nam quae Iplendidiora in quem- 

 quam dici posfunc his Aiuonii L i. c, 27. „ et 

 ,, te, et ceteros fummcs oratores, quaniquam 

 „ tihi par ^ mea fententia ^ nemo unquam fiiit'\? . 

 Quibus add, / 2. c. 28, 56, 89. et praeter om- 

 nia /. 3. c. 49, ubi, quern fruscra quaefiverac 

 cloquentem^ fe tandem invenisfe profitctur: quani 

 tamen nee veram Antonii fententiam, nee Cice* 

 ronis fuisfe conllat ex Or at. c, 5, 30. Voluic 

 tamum maximis, quas paterae, Jaudibus ei tri- 



bucn- 



