( 34 ) 



Urrumque vero genus nc coniungendum , in m 

 variis oracionis partibus adhibendum, uc in ad- 

 verfarios retorqucnduni fit, docet ^r. 53. Cum 

 autem egregiae fine udlitacis in ontione facetiae y 

 Gaefar de iis disferere incipic. Quarum duobus 

 generibus pofiris neutrum doctrina posfe cradi 

 ostendit. c, 54. Quod cum ec Caculi et Crasli 

 exempio confirmare coeperit, incidic in alia hu- 

 ius facete dicta, non cam ad id, quod pofuit, 

 comprobandum, quam potius ad Crasfi in hoc 

 genereexceJlentiam demonftrandam,^ 55. Quam- 

 vis autem nulla iocorum ars (it, posfe tameii 

 earn quoque partem dicendi obfervationibus il- 

 lusrrari, illi inter fe dispntanc. c, 56, 57. Cae- 

 far igitur pergit et quinque de riiu quaerenda 

 ftaruit, quorum poscquam priora quatuor attigic 

 ^* 5^ •» 59 1 quinco loco de facetiarum generibus 

 exponic; quns cum fupra (c*. 54*) pro raritate 

 vel frequentia^ qua in fermone ufurpentur ^ 

 disrfnxislec, hie materia tenus in duo genera 

 partitur, quorum alcerum {\i\i re, alterum in 

 verbis c. 5^-^61 (xj. Secundum banc parci- 



do-. 



CO Initium capitis 61, quod in Ifbns fcriptis et 

 cditis turbatum vide,tur, fic transponendum coniicfo : 

 „ Haec igitur fit prima panitio , quod facete dica- 

 i, tur , id alias in re haberj , alias in veibo ; tacetiis 

 „ autem/ maxima homines delectar'i, fi quando nTus 



*. con- 



