C 31 ) 



to asfentituf , eiils propriam esfe orationem gra- 

 vem et ornatam de omni re , quae flc dici de- 

 beat, c. 8 5 9. Porro quam artis discributioneoi 

 a Graecis acceptam Grasfus protulerat, earn ica 

 perfequicur, m quae fibi placeant, recineat, 

 quae minus necesfaria videancuf;^ reprehendac, 

 atque per frequences digresfiones alia maiora ad- 

 liciat. Eo enim confilio totum ilium Crasfi d& 

 arte locum (/. t. c. 31 ^ 32. /mV.) a Cicerone 

 inductum arbitror, ut capita quaedam ec certuni 

 ordinem haberet , ad quern hoc et fq. Hbro lin- 

 gula referret; fimul etiam ut quid de rhetorum( 

 praeceptis flatueret, intelligi posfet. Antoniusf 

 igitur primam quaestionum parti tionem in duo 

 genera repetic, quorum alterum rurfus in tria 

 dividatur. c, 10. Tertium vero, quod rhetores 

 in laudationibusponebanc, praeceptis inflrui mi- 

 nus necesfarium putat. <;. 11, 12. Similiter de 

 historia (cuius ipfius historiani per parerichefin 

 explicat fuumque Graecarum' licerarum iludi- 

 um excufat c. 12 — 15)^ de aliis Oratorum 

 officiis, denique de infinita quaestione nihil 

 praecipi demonflrat. c, 12 — 16. Neque^ 

 lioc necesfarium esfe, fi difficillimum genus, 

 quod in caufarum contentionibus verfetur, tra- 

 ditum fit: quam fententiam contra Caculum tue- 

 tur. r. 16, 17. lam vero (postquam Graecu- 

 los perftr-inxic eorumque praeceptis fe parum 



tri- 



