II 



aialogorum apiid veteres origine et ufu exi:nie 

 disputac Clar. Wyttenbachius 'n Rpiftola ad 

 Clar. Ileusdiiini, huius Specimini (rinco in 

 Tlatonem praemisfa. Vid. eciam Hdneccius 

 Fundam. Still cult* p. 2^^ --2H6. 



S III. 



De hominihus , qui loqmntes inducuntur. 



Quod Cicero Laelii c. primo memorac fe et 

 In hoc ec in illo de Senectut'. libro rermonem iis 

 potisfimum perfonis rribuisfe, quibus maxime 

 convcn re viderecur, id pari iure dici poresc in 

 his de Oratore libris. Uc eniin illic Caconeni 

 de feneccuce, de amic'tia Laeiiu^n difpiuanteni 

 audimus, ita hie de Ofatore copiofe disferunc 

 Grasfus et Anronius, ad qiios iscius te poris 

 homines eloquentiae principacum deferebanc. De 

 his ec cecers, qui coJloquio inrerfuernnc, tan- 

 turn mihi dicendum viderur, quantum ad hunc 

 ab iis habirum fermonem iiluscrandum opus- fie. 



Principem in difputacione locum cencr L. Li- 

 cinius Crasfus , de cuius patre ambigitur, cum 

 Pighius eum P. Licinium Crasfum Mucinnum 

 fuisfe dicac CO? 3^" Crasfum ilium, qui Ponri^ 



fex 



(O PJS^ium uuramorum veterum fide refutat Va- 



iens= 



