C X22 ) 



,1 qui timor, quae dubitatio, quanta haefitatio 

 5, tractusque verborum ! Uc ilJud initio , quod 

 „ tibi unum ad ignoscendum homines dabant^ 

 I, tenuisti; te pro homine pernecesfario, quaes- 

 „ tore tuo diccr^; quam tibi primum munisd 

 „ ad te audiendum viam? Eqce aQtem* cum te 

 J, nihil aliud profecisfe arbicrarer, nifi ut ho- 

 j, nr.ines tibi civem improbum defendenti ignos- 

 „ cendum propter necesfitudinem arbitrarencur, 

 „ ferpere occultp <poepisti, nihildum aliis fuspi- 

 5, cantibus, rne vero jam pertimescente , ut il- 

 „ lam 5 non Norbani feditionem , fed populi 

 „ Romani iracundiam , neque cam iniustam , kd 

 5, meritam ac debitam fuisfe defenderes". ,, Exi- 

 „ tus tamen fpisfi et producti esfe debent'* , i. e. 

 haec genera non breviter tractanda, fed in iis 

 haerendum et habitandum et faepius ad eadem 

 redeundum est, Quomodo denique haecincon- 

 trariam partem adhibenda lint , praecipit c. 53, 

 if7 fine : „ ilia autem" etc. ubi arridet mihi Pe- 

 arcii coniectura, pro inferenda legentis infir* 

 manda. 



Horum trium generum (^docendi , concilian- 

 di, permovendi,) aliud alii caufae apcius esfe 

 fjgnificat Antonius c, 72 : „ i\ caufa est in ar- 

 5, gumentis — fin autem in conciliadone autin 

 ^, permotione caufa est", i. e. fi argn men torn m 

 in ea vel conciliationis auc permodonis praecj- 



puus 



V 



