C 134 ) 



vnlde nccesfarinm Ciceroni viflim esfe, colligl- 

 jur ex bis verbis /. 3. c. 13; ,, Oracio — Ju- 

 y, men adhibere rebus debet'*. Neque tamen 

 miiita de eo praecipic, quippe totam rem facil* 

 Jimam existinians- Qiiibus id rebus effici posfic, 

 his verbis coirpJecdtnr: „ Latine fcilicet di- 

 ,, cendo, verbis ufitatis, ac proprie demon- 

 „ llrantibqs ea, quae fignificari ac declarari vo- 

 „ lemus, fine ambiguo verbo aut fermone, npa 

 5, nimis longa concinuationeverborum , non val- 

 „ de productis iis, quae fimilitudinis caufa ex 

 „ aliis rebus transferuncur, non discerpcis feii- 

 „ tenciis, non praeposceris temporibus, non 

 „ confufis perfonis, non perrurbato ordine'*. 

 Ec videcur quidem hoc postremum perfpicuicaci 

 maxime noxium dnxisfe, cum in obscuritacfs 

 exempk tales potisihnum Oracores exciter, qui 

 praefertim propter confufam ei perturbatam prar 

 tipnem reprehendantur. 



% m. 



Tertia virtus , ut ornate dlcamus. 



Spperfunt elocutionis duae partes, quas maxir 

 mas esfe gravisfimasque Crusfus docet /, 3. c, 14. 

 (conf. c 24.^ ornata fcilicet et apte dicendi fa- 

 ciiltas. Et ornate qiudem dicere proprium Ora- 



