( 137 ) 



gula^ deinde coniuncta perfequitur, quibus ad 

 finem addit nonnulia de univeffo colore oratio- 

 nis, nee non de verborum fencentiarumque lu- 

 minibus. Requiruncur in Oratore „ verba pro- 

 „ pe poetarum", uc aic Anronius /. i. c, a8, 

 unde (it, ur inter ceteras praellantium Oracorum 

 Jaudes memorari foleac eciam verborum excellent 

 tia, quibus inantur, veluti Curionis /. 2. c* 23. 

 Gras(i c, 45. Sulpicii Cotcneque /. 3. c* 8. Est 

 auceni qiindruplex verborum genus: propriay 

 inufitata^ novatci^ trans I at a, Ec in propriis 

 quidem verbis- nonnifi deleccum quemdani adhi- 

 bendum esfe docec Crasfus /. 3. c, 37 , eique rei 

 egregie conducere vecerum Oratorum ac poeta- 

 xum (ludium , c. 10. in fin. „ ufitatis ica poterit 

 5, uti, Jeccisfimis uc utamr, is, qui in veteri- 

 „ bus eric fcriptis fludiofe ec nniltum voJuta^ 

 „ tus". Neque tamen ea laus magna esc, fed 

 in cribus reliquis generibus pocisfimum cernicur 

 Oracoris elegancia c. 37. Verbis inufitatis et 

 vecustis Oratori parce utendum, nee cam fre- 

 quenter, quampoecae, (qui „ verborum — li- 

 „ centia liberior" esc l. i. c. 16.) uc praecipic 

 idem/. 3. c, 10: „ neque mmen eric utendum 

 „ verbis iis, quibus iam confuecudo nostra non 

 ,s Uticur, nill quando ornandi caufa , paree", ec 

 C.38. Significac hoc eciam /. i.r. 34: „ opcimis 

 „ verbis uterer, ectamen ufitatis-'; ec/.3.t\52; 



ubi 



