C 139 > 



„ clarioreni faciant rem", aut quibus „ iignifi* 

 „ catur magis. res tota'*, aut quae brevicacem 

 conficianr. c. 39. Vitare vero iubec primum 

 disfimilitudinem <r. 40; ,, deinde vicjendum est, 

 „ ne longe fimile fie ductum" ; turn „ fugienda 

 „ esc oinnis tnrpiciido earum rerum , ad quas; 

 J, eorum anfmos , qui audiunt, trahet iirnilicu-? 

 3j do"; deniqne ne fit „ aut maius quam re^ 

 „ posrulet, aucniinus'\ poscrerno ne (it verbum 

 translarun>annusrius, quam fuisfet proprium €>. 

 41 » ubi in fine nionet faepe duritiae rnolliendue 

 catifa praepcnendum esfe verbum aliquod. CiiTft 

 aiuem ? translationibus conxinuatis exHstat ^//e* 

 goriaj banc quoque pcrfequitur Cetin ea vita- 

 re iubet obfcunratem} r. 41 , nee non metonj* 

 ipJani\ cuius aba genera aliis ornaciora dicic ^ 

 c. 42. Qnamquam utrumque proprie pertineat 

 ad verborum continuationem ^. 41 , 42, i)eni* 

 que tangic catachrepn c, 43. inip. „ Abuti- 

 3, mur faepe eciam verbo non tarn eleganreri 

 3, quam in transferendo ; fed etiamfi licentius^ 

 „ tamen interdiim non impudentcr: uc cunt 

 J, grandem oratlomm pro magna ^ minutiimank 

 „ mum pro parvo dicimus". 



Ad verba continiiata refertur l^. collocation 

 quam Crasfus attingic /. 3 c. 31: ,, quemadmo* 

 „ dum verba llruat", exponic autem brcvlter 

 c, 43, €t in eo esfe docer, ,5 uc neve asp ei* 



„ CO. 



