( 4 ) 



Igitur defcribendus est perfectus Orator tt 

 menre Ciceronis: cuius defcriptionis inllru- 

 endae ec hauriendae princeps fons fit dialogus 

 da Oratore; m quo Auctor alias perfonas varia 

 ratione , ec in ucramque partem de perfecto Ora* 

 tore difpucantes induxic^ fe ipfum non induxic. 



Veruin, cum de aliis parcibus ec locis in Li- 

 bris de Oratore nee disputecur, nee fencentia- 

 rum variecas inferatur; de aliis vero dispucantes 

 in diverfas abeant parces, contraria oracione fe 

 invicem refellences ; videtur mens pfopoficae 

 qiiaescionis fpectare modo partem posteriorem. 



De quibus enim dispucacionis parcibus inter 

 omnes conftat, de iis ambigi nullo modo po- 

 test, quaenam fit Ciceronis fencenEia: non opus 

 esC) ucefficiatur, fed plana esc, ec pacec om- 

 nibus. 



At vero de iis locIs, quae fententiarum dis« 

 crcpantia tencancur, ut confticuatur et expo- 

 natur Ciceronis fententia, Ordioem voluisfe 

 pucayi. lea nulla concroverfia pocesc esfe ^cn" 

 4:entiae Ciceronianae, in praeceptis arcis Rhe- 

 toricae, quibus inflruitur dicendi faculcas, 

 quaeque omnium communla et contrlta prae^ 

 •cepta vocac Crasfus (de Orat. I: 31.^: nam 

 ubi de iis ab una auc altera perfona in Librls de 

 Oratore exponicur, nullam non inodo videmus 

 fencentiarum difcrepauciani , fed praeterea rem 



ica 



