( 105 ) 



cent, qnodcnnque Orator temere in fnam ditiQ- 

 neni transfcrre conetur. Igitur nee omnis doccrina^ 

 <]i]odasfeveraverac Crasfus, Oracoris propria est. 

 Ad haec Crasfus refucanda (i)» uno uci- 

 tur argumento, fed eo gravi , ec copiofe ec 

 fiife expofino. A Graecis dici ilia, quae 

 Scaevola actulerat, monens, haerere illos ho- 

 iiiines contcndic in verbi controverfia (^2) : tri- 

 buentes Qracori tamquam viro civili , uc in iu" 

 dicjis, aut apud populum, aut in fenatu, co- 

 piofe loquacur, ac quae cum bac ipfa eloquen* 

 da, quam ei concediinc, fine coniuncca, non 

 videntes; „ nequeenim line mulca pertraccatione 

 3, pmnium reruni publicarum , neque fine le- 

 5, gum, niorum, iuris fciencia , neque nacura 

 ,, hominum incognita, ac moribus , in his ip- 

 „ (is rebus fatis callide verHiri, ec perite po- 

 5, cest. Qui autem haec cognoverit , fine qui* 

 „ bus ne ilia quidem minima in caufis quisquam 

 „ recte tueri potest, quid huic abesfe poterit 

 „ de maximarum rerum fcientia" Cs)'- ^? 

 ,, dicendi — virtus, nifi ei, qui dicit, ea de 

 „ quibus dicit, percepta fint, exftare non po- 

 „ test" (4> Igitur Orator, auctore Crasfo , 



non 

 (0 1. 1. c. II— 17. 



(2) C. II. 



(3) ibid. 

 C4) ^ 1. 



