( ^77 ) 



bus, quam maxime Oratori funt necesfariae,- 

 „ Ad (i) has toe, tantasqne res adhibenda 

 5, futic ornamenca innumerabilia, quae Tola tum 

 „ quidem tradebancur ab iis, qui dicendi nu- 

 5, merabancur magiscri. Quo fir, ut veram il- 

 „ ]am ec abfolucam eloquentiam nemo confe- 

 „ quacur, quod alia intelligendi , alia dicendi 

 5, disciplina esc : et ab aliis rerum , ab aliis 

 „ verborum doctrina quaericur"": ec „ tam- 

 ,, quam (2) ab animo corpus, fie a fententiis 

 „ verba" , divelluntur. Unde eloquentia „ in- 

 „ firmioribus ingeniis velut praedae fuit" Cs)* 



Hac Oratoris historia magna ex parte inniti- 

 tur fententia Ciceronis de fummo Oratore. Ad 

 banc anciquam formam , quam ex illo defcripfi- 

 nius, provocahac, quocies de ditione Oratoris 

 agebatur. Hanc refpiciens Crasfus ait (a)% 

 exercitaiio de univerfo genere in utramque par« 

 tem disferendi „ nunc propria duarum Philofo- 

 „ phiarum , de quibus ancca dixi (Peripatecicae 

 et Academicae) „ putatur, apud antlqiws erac 

 5, eorum , a quibus oninis de rebus forenfibus 

 5, dicendi ratio ct copia petebacur. De virtuce 



3, enira 



Ci) Ibidem c. 5. 

 - (2) de Orat. III. 6. 

 ' (3) Q n i n c t i 1. /. 0. in prooemio. 



(4) de Qrat. III. 27. 



M 



