I 



C 1/9 5 



translata, debet rurfus ab Oratore ad illam an- 

 tiquam formam redigi. 



Ceterum hos locos, et praecipue priorem , fe* 

 re commencatus esc Quinccilianus ("i): non 

 5, fruscra, inquic, „ in tertio de Oratore li- 

 5, bro L. Crasfus cuncta, quae de aequo, ius- 

 „ to , vero , bono , deque iis , quae func con- 

 j, tra pofita, dicuntur^ propria esfe Oratoris 

 „ affirmat: ac philofophos, cum ea dicendi vi« 

 ,5 ribus tuentur, uti rhcrorum armis, non fuis. 

 5, Idem tamen confitetur, ea iara esfe a philofo- 

 J, phia petenda, videlicet, quia magis haec illi 

 5, videtur in posfesdone earum rerum fuisfc. 

 5, Hinc eciam illud est, quod Cicero pluribu* 

 5, libris et epistolis testatur, dicendi facultatem 

 J, ex intimis fapienciae fontibus fluere : ideoque 

 55 aliquamdiu praeceptores eosdeni fuisfe morum 

 „ atque dicendi. — Quia igitur defer ca ab iis, 

 5, qui fe ad eloquentiam contulerunt, fludia fa- 

 „ pientiae, non iam in actu fuo, atque in hac 

 5, fori luce verfantur, fed in porticus et gym- 

 j, nafia primum, niox in conventus fchoiaruin 

 5, recesferunt , id , quod esc Oracori necesfari- 

 5, urn, nee a dicendi praecepcoribus traditur, 

 5, ab iis petere nimirum necesfe est, apud quos 

 5, remanfic. Evolvendi penitus auccores, qui 



n ^e 

 (i) /. 0, XII, 2. princip. 



