collectis, ex mea virium tenuitate nihil adden- 

 duni habeo, uc conftituatur ea fummi Oracoris 

 imago , de qua quaefivisfe Quaestionem putavi. 

 Nam cum Jnnumeris artis Rhetoricae , tamquam 

 illius Oratoris inllrumenci , praecepds , rem mi- 

 hi non esfe racus fum. 



Reseat, uc de capitibus quibusdam, quae, 

 quoniam cum ipfis disputacionis in libris de 

 Oratore momentis minus coniuncta Tunc, infli- 

 tuto ordine fatis apte includi non poterant , fen- 

 tentiam Ciceronis paucis exponamus. 

 ' Tangunc autem haec capita ipfam Eloquen- 

 tiae naturam ec formam Oratoris : quam ob cau- 

 fam nobis, libros de Oratore^ veluc ducem fe- 

 quencibus , non omittenda videbantur. 



Primo loco memoranda quaestio, quis fit 

 finis Eloquentiae ^ faepius tencata UJa et agi- 

 gata magnis virorum doccorum controver* 

 His (!> 



Ci- 



(i) Plato in Corgia (^quem fecutus est Cicero 

 in Brut, c, 15^} Rhetor team ait esfe x-nS-o?; dutAuvf^ 

 ^?» , ««i ry,f TTfciy fAtxruuv uitr.i urxrxv ^ xut to M(pu>Mibf 

 Si5 Tcwro TiXivruv' et tjjV Ttn^w distinguit dnplicem , alrsram 

 o«^et«rx«Aj*i5», quae fit docendo sTir>j/<»tfwxal« , more fci^n- 

 iJr.nim , alteram 5r<rwj^, qnae probat ^C h^oluf ^ ex pro- 

 babiJibus argumentis, qnibns fidem facit Orator non 

 tarn docendo , qnam perfuadendo. Conf. S e x r. 

 Zmi^. adv. Math* II, J 2— ^.61.62. Arist or el es 



f Qkhet* 



