( 219 ) 



«t proprie fapientia dicicur. Illam fgitiir co* 

 gitandi faciendique vim et praeflantiam, inftru- 

 ctam et municam eloquendi inlh'umento , com- 

 muni Eloquentiae nomine infignitam, veteresper- 

 fectionem aliquam moralem esfe voluerunc (i). 

 Atque in hunc fenfum per perfonam Crasfi Ci« 

 cero cenfuic Ca): „ esc — Eloquentia una 

 9, quaedam de fummis virtutibus, quamquam 

 „ funt omnes vircutes aequales ec pares, ^Qd 

 ,5 tamen esc fpecies alia ali4 magls formofa eg 

 ,, illuscris: Ccut haec vis, quae fcientiam com- 

 9, plexa rerum, fenfa mencis ec confilia (ic ver- 

 », bis explicat, uc eos, qui audianc, quocun^^ 

 9> que incubuerit, posfic impellere; quae quo 

 „ maior esc vis, hoc esc magis probitace iun- 

 5, genda, fummaque prudencia: quarum virtu- 

 5, turn expercibus, fi dicendi copiam tradideri* 

 „ nius, non eos quidem Oratores efFecerimus, 

 „ fed furentibus quaedam arma dederiraus'*. 

 Ex quo loco facile colligitur, Giceronem non 

 dicendi facukatem, quodquidam male putarunc , 

 inter virtutes reculisfe ; earn fcilicec mali edani 

 ec fcelesci homines flbi comparaverunc: fed eami 

 proprie mentis probitatem ec agendi prudenti- 

 ara, quae ad fumnium Oratorem exiraie requiri^ 



tur, 



(i) Conf. definitio virtutis apud C i c e r. Acad* 1, 5. 

 Ca) de Orat, HI. 14. 



