.22 



Detiiqiie in Libris de, Oratcre obiter attingl- 

 tur quaestio: quaenam ajjlnitas Eloquentiae (it 

 cum Poetica? „ Esc finitimus", inquit Cras- 

 fus Ci)* 5» Oratori poeta, numeris addrictior 

 ^, pauio, verborum aiitem licentia Lberior^ 

 „ inulcis vero ornandi generibus focius, ac pe- 

 ^, ne par: in hoc quidem certe prope idem, 

 f^ nullis ut terminis circumfcribat aut dtfiniac 

 „ ins fuum^ quominus ei liceat, eadem ilia fa* 

 „ cultate, ec copia vagan , qua velit". Anto- 

 nius (a) in Oracore requirit verba prope Poe* 

 tarum: et Grasfus (3^ Oratori Poeras com* 

 mendac Jegendos. Cicero ipfe, ,, Poecae'% in- 

 quit C4)» 5^ quaestionem attulerunc, quid ipli 

 „ differrent ab Oratoribus* Nuniero maxime 

 ,, videbantur antea et verfu : nunc apud 

 i^ Oratores iam ipfe numerus increbruit'*. — . 

 ^, Itaque video vifum Q%^<i nonnullis, Placonis, 

 ^, et Democrici locutionem, ecfi abfit a verfu, 

 „ tamen quod incitatius fcracur, ec darisfimis 

 „ verborum luminibus utatur, potius poema 

 ,, putandurn, quam Comicorum Poetarum, apud 

 „ quos, niii quod verficuli func, nihil escaliud 



„ quo- 



(i) de Orat. I. i6i 



(2) 1. 1. c. a8. 



(3) ibidem c. 34, 

 ^4) in Orat^ c. 20* 



