C 125 ) i 



bant civilem^ quae disdngnebatur ^ forenft; cu- 

 ius prioris generis curasfe fe ut orationes fuae 

 confuJares, exempla referrent, ipfe tescatur 

 ^Cicero Ti): ad quem tamen locum eloqtientias 

 iWius cmlls^ tamquam generis cuiusdam dicendi ^ 

 origo pauIo altius repetenda videtur. 



Qui antiquitus inter cives fuos eminebanc , 

 quales, praeterThaletem, fepremfapiences, Ly* 

 curgus, alii, florebanc, quae dicebacur, /^^i- 

 enfia(^2'), i. e. rerum civilium fcientia, cum 

 et rebus agendis , et vi dicendi animis perfua- 

 dendo, ceteris praecellerent. Vis ilia dicendi 

 fufficiebat quidera ad rudes illorum hominuni 

 mentes, quippe locuti funt hi „ fimplicicer ec 



„ fplen- 



(i) ad Att. II. I, 



fa) Plutarch, in Themistode initio p, 1 12» 

 D. Edit. Fraticof. 15P9. loquitur de Mnefiphilo ^ evn 

 ftiri^eq e¥T6i , OUT* ruf ^uerjxtf i» xXn^iVTaf (piXea- 0(^6/9 , «iA ^ 

 VHP xecPiovfJuivnv <ro(p(oci^ •o<r«t)» ^« ^nvornr cc t«A«- 



diferte auctor a fe invicem distinxic Rhetoras , PhilO" 

 fophos^ qui turn temporis non nifi naturalium rerum 

 investigationi dediti erant , et viros civiles , fcientia et 

 vi ilia politica inftructos , quae proprie fapientia vo- 

 cabatur: quamvis Crasfus (de Orat. III. 6.) in 

 hac re minus p.roprie ufurpec \\omt\y Phi lo fop hi ae : ac« 

 curatius Seneca, Epift, XC. , „ opus esfe coepft 

 5, iegibus , quas et ipfas inter initia tulere fapientc5^\ 



