c 1^^ :> 



^^ fplendide" CO^ ^^^ ^*P^^ tamen rudis erat, et 

 ornatii carens, Spectabantur magis res, quara 

 verba Ca): et fapientiae, quamvis dicendi facul- 

 tate parum copiofa adiucae, auctoricas fads va^ 

 lebat. Nam ad animos, parum etiamnum ex- 

 culcos, etiam ornatioris eloquentiae vis frustra 

 adhjberetur, quae, ut eaeterae artes, non niQ 

 politioris humanitatis comes est, acque focia. 

 Subfequentibus autem temporibus, cum va- 

 rietas multarum artium, ec doctrinarum, iam 

 inter Graecos coli coepta esfet, eo ipfo facui^ 

 tas dicendi virorum civilium magis polica est ec 

 inllructa: ad quam aetatem pertinent Pericles, 

 Alcibiades, Critias, Theramenes: „ quibus 

 ^, temporibus, quod dicendi genus vigueric, 

 5, ex Thucydidi fcriptis, qui ipfe turn fuit, in- 

 ^, telligi maxime potest; grandes erant verbis, 

 j, crebti fencentiis, compresfione rerum breves; 

 5, et ob eam ipfam caufam interdum fubobfcu- 

 j, ri" C3}» Hanc ^£/i/or j^T^ TTcA/T/ ;cji; I/, ut 

 refert Plutarchus C4) , praeclare etiam tenuit 

 Mnellphilus, qui eam est tuitus, et fervavit, 



ve- 



(i) cenfente Antonio de Orat, IL \6, 



(2) Conf. omnino de Orat, IF. 22. 



(3) C i c. in Brut, c. 7. in qnera locum , et modo 

 laud, de Orat, II. 22. 23. quafi commentarius vid. 

 Runhken. Hijl, Crit, Orat, Grace. 



(4) in Thetnistocl, p, 112, 



