C '50 ) 



„ fit, a vulgari genere orationis, atque a con- 

 „ fuetudine communis fenfus abhorrere'* COi 

 maxiiue ea ratio cum eloquentia confentitur, 

 3, quae peperit dicendi copiam, et in qua dicun- 

 ,, tur ea , quae non multum discrepant ab opi^ 

 „ nione vulgari" (2). 



Mihi, inquit Cicero (3), „ femper Peripa- 

 „ teticorum Academiaeque confuetudo, de cm- 

 J, nibus rebus in contrarias partes disferendi, 

 „ non ob earn caufam folum placuit, quod ali- 

 „ ter non posfet, quid in quaque re verifimile 

 „ esfet, inveniri, fed eciam, quod esfet ea 

 „ maxima dicendi exercitatio. Quam (4) mul- 

 „ ta enim non folum praecepta in artibus, ^cd 

 „ etiam exempla in orationibus bene dicendi 

 9, reliquerunt C5> Primum enim ipfa ilia, 



„ quae 



(i) de Orat, I. 3. 



(2^ Paradox* pro 6 em. 

 (^Z} Tuscul, Quaest, 11,^, 



(4) de Fuib. IV. 2. 



(5) „ Quis enim uberior in dicendo Plat one? 

 ^, lovem aiimt Philorophi , fi Graece loqnatnr, fic 

 „ loqui ? Quis A r i s c o r e I e nervofior ? T h e o- 

 „ phrasto dnicior? Lectitavisfe Platonem (In- 

 „ diofe , audivisfe etiam Demosthenes dicitur ; 

 ,, idque apparet ex genere ct grandicate verbonim". 

 „ (^Brut. C. 31. conf. Orator c. 4.) Plato enim 



., non 



