t: 19 ) 



debet ad bonam fidem exigi et indicari , parres 

 contrahentes eacenus confenfisfe , quatenus bona 

 fides obligationem fjngiilorurn liminac auc excen- 

 die, quia ntraque pars cenferi debet confennsfe 

 in id , quod bonae fidei esc conveniens. Ubi 

 vero in unilaterali negocio unus fe obligat , iJli- 

 us. mens esfe nequit, ut fua obligatio aliunde 

 aestimetur quam ex fua proinisfione vel facto; 

 ideoque haec obligatio iudicari debet fecundum 

 dictum aut factum; alia enim in his obligatio- 

 nibus menfura non apparec. Prudenter ergo 

 Romani et appofiie ad negotiorum naturam , ia 

 unilateralibus unius obligationem ex dicto pro- 

 inisfove et facto iudicarunt, fed in bilateralibus 

 obligationibus mutuas praeftationes ex aequo ec 

 bono; adeo ut in his non tantum ad id quod 

 dictum factum ve fuisfet iudici attendendum es- 

 fet, veram ad ea quoque quae ex bona fide fe- 

 cundum mentem contrahentium vel partiuni at- 

 que negotiorum indolem esfent praeftanda. 



Refpondisfe iam mihi videor ad quaestionis 

 partem huic capiti praepolkam et probare itu- 

 dui , veram rationera antiqui discriminis inter 

 bonae fidei et ftricti iuris negotia, in diverfl 

 horum natura quaerendam esfe. Nempe bonae 

 fidei negotiorum haec erac nacura, ut non fim* 

 pliciter ad folam conventionem attendendum 

 esfet; praeftationes ex bona fide definire omni- 

 B 2 no 



