C 6 M M E If T A T I b. ^9 



fere vidcamus, Aetacem aiitem , qua haec 

 fhidia inprimis vigeant , facram merito appel- 

 laveris. Ea fuit Graccoriim aetas , qua religio , 

 phantafia duce, ad poefeos fublimitatem rapieba' 

 tur ; qua oracula helium aut pacem vel fuade • 

 bant vel disfuadebant ; qua tota' Respublica ve- 

 luti ex ore pendebat Sacerdotis. Eadem etiam 

 fuit Romanorum conditio , qua Numa Pompi- 

 lius leges fuas , populo faluberrimas , a Nym- 

 pha tamen acceptas referre debebat , uc eo majorem 

 lis fidem conciliarct. Uti autem antiquae illae gen- 

 tcs , fic Germani quoque , primis temporibus, coeca 

 quadam opinione, omnes res ad facra vel Dei 

 cultum pertinentes, anxia religione colebant et 

 amplectebantur. Turn enim neque vincire nee 

 vcrberare nifi Sacerdotibus permisfum erat; imo 

 quum Civilis cum Batavis fuis de bello age- 

 re vellet et pace, convocabat eos in facrum 

 nemus , epularum jacrarum fpecie. ( i ) 



Ex quibus facile jam conficiatur , qui fac- 

 tum fit, ut tantam vim habuerint Pontifices 

 non folum , verum univerfc cciam Clerici in eo- 

 nim animos , qui , parum adhuc ab antiqua bar- 

 baric remoti , religionem acceperant Christia- 

 nam. Qui enim iUam propagabant ^ non tan- 



turn 



(0 Tacitus, (h worib, Genftam. Cap. 7 et p. cf. 

 L i p s i u s , td h. 1. 



